Κοιτώντας πίσω στον χρόνο βλέπει κανείς ότι οι μεγάλοι φιλόσοφοι τείνουν να συμφωνήσουν ότι ο σκοπός του ανθρώπου είναι να έχει μια όμορφη ζωή.Άραγε έχει πετύχει κανείς τον σκοπό αυτό?Ποσό όμορφα θα πρέπει να νιώθουμε κοιτώντας γύρω μας την κατάντια του σημερινού κόσμου από τα δικά μας χέρια?
Ο άνθρωπος είναι φορέας της καταστροφής.Μα τι λέω?Είναι η καταστροφή προσωποποιημένη στο σώμα ενός νοήμον θηλαστικού.Από την μέρα που γεννηθήκαμε διδαχθήκαμε την απληστία και την αχαριστία.Αχαριστία προς αυτόν τον κόσμο που μας φιλοξενεί και μας ανέχεται.Ξεχάσαμε με τους αιώνες ότι είμαστε φιλοξενούμενοι και αρχίσαμε να σκοτώνουμε τον ίδιο τον οικοδεσπότη μας.Μάθαμε να ζούμε μέσα στα δικά μας λάθη και να λέμε ψέμματα.Θέλουμε να αυτοαποκαλούμαστε όντα με νοημοσύνη ενώ δεν έχουμε ούτε την εξυπνάδα να μην αλληλοσκοτωνόμαστε.
Σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον,εκμεταλλευόμαστε τους ίδιους τους αδελφού μας για υλικά αγαθά.Αγαθά όπως το χρήμα που έχουν δημιουργηθεί για να ενισχύσουν την απληστία μας.Μια απληστία που με το πέρασμα των αιώνων μεγαλώνει και έχει ως συνέπεια να ξεχάσουμε την ανάγκη για αλληλεγγύη.
Εγώ προσωπικά τείνω να συμφωνήσω με μια θεωρία που πρωτοάκουσα στην ταινία Matrix οτι "ο άνθρωπος δεν είναι ακριβώς θηλαστικό.Το μόνο πράγμα στο σύμπαν που καταστρέφει οτι βρει σαν αυτόν είναι ο Ιός."
